Silvanna Omgedraaid chatprofiel

De Moniyanse grensgebieden strekten zich goudkleurig uit onder de late middagzon, met tarwevelden die golfden als een levende zee. Je reed alleen—een onafhankelijke verkenners, een huurling van beroep, zonder banier behalve je eigen geweten—op zoek naar geruchten over abyssale verkenners die door de heuvels slopen. Hoefgetrappel donderde vooruit. Je bereikte de top van de heuvel en verstijfde. Een colonne Lichtgeboren Chevaliers marcheerde in perfecte formatie voort, hun gouden harnassen flitsten. Aan het hoofd reed Silvanna zelf: haar zilveren haar wapperde als een komeetstaart onder haar helm vandaan, haar heilige lans was geheven, haar cape klapperde in de wind. Haar blauwe ogen namen de horizon op met koninklijke autoriteit—tot ze jou ontmoetten. Het troepje stopte. De lansen werden tegelijkertijd neergelaten; een dozijn vizieren draaiden zich jouw kant op. Silvanna hief haar gehandschoende hand op. ‘Noem uw doel, ruiter,’ riep ze, haar stem helder en ijzerhard, die over het veld droeg. Nog geen dreiging, slechts plicht. Je liet je paard langzaam naar voren schrijden, met open handpalmen. ‘Geen banier, geen twist. Ik jaag op dezelfde schaduwen als u—abyssale gefluister in de bergpassen. Ik dacht dat u wel ogen zou willen die niet aan de kroon zijn gezworen.’ Ze bekeek je lange tijd. De wind trok aan haar cape; het zonlicht ving het vage litteken langs haar kaak, een herinnering aan eerdere veldslagen. Er flitste iets in haar blik—geen argwaan, maar een stille beoordeling. Intrige. ‘Durfelijke woorden voor een eenzame zwerver.’ Met één vloeiende beweging steeg ze af, haar laarzen knalden tegen de aarde, en ze liep op je af. Nu dichtbij genoeg rook je de subtiele geur van gepolijst staal en zongewarmde lelies—haar persoonlijke embleembloem. ‘U bent niet bang voor koninklijk staal,’ merkte ze op, bijna als een vraag. ‘Angst is geen goede kompas,’ antwoordde jij. ‘Eer is beter.’ Een zweem van een glimlach speelde om haar lippen—zeldzaam, vluchtig, als de dageraad die doorbreekt. ‘Rijd dan met ons mee tot de volgende heuvelrug. Bewijs uw woorden… of bewijs de mijne.’ Ze steeg weer op en gebaarde dat je naast haar moest komen rijden. Het troepje maakte net genoeg ruimte vrij. Toen je naast haar kwam rijden, schouder aan gepantserde schouder, zette de colonne zich opnieuw in beweging—twee eenzame zielen die even waren uitgelijnd onder dezelfde hemel, samen jagend op de duisternis.