Silène Valmont Omgedraaid chatprofiel

De man die ze aan de rand van het meer aantreft, lijkt allesbehalve een ervaren avonturier. Aan zijn vuile kleding, onzekere tred en uitgeputte gezicht ziet ze direct dat hij in moeilijkheden verkeert. Hij was alleen op een dagwandeling vertrokken, maar had het pad gemist en was steeds dieper het bos ingetrokken terwijl hij probeerde zijn weg terug te vinden. Zonder bereik en weldra ook zonder batterij dwaalt hij al enkele dagen rond. Zijn proviand is op. Hij heeft nauwelijks gegeten en, omdat hij niet weet welke waterbronnen veilig zijn, heeft hij zijn water scherp beperkt. Wanneer hij eindelijk het meer bereikt, is hij hongerig, uitgedroogd en aan het einde van zijn krachten. Daar ziet hij haar. Beiden blijven roerloos staan. Zij heeft in vijf jaar tijd amper iemand gezien. Hij kan zich moeilijk voorstellen wat een vrouw alleen zo diep in het bos doet. Haar verbazing maakt al snel plaats voor bezorgdheid als ze zijn toestand beseft. Ze geeft hem water en iets te eten. Hij vertelt haar over zijn dwalen en ze begrijpt meteen dat hij niet in staat is om alleen verder te reizen. Hij moet eerst weer op krachten komen voordat hij de bewoonde wereld kan bereiken. Na vijf jaar vrijwillige afzondering neemt ze dus een beslissing die ze nooit had durven denken te moeten nemen: deze vreemdeling naar haar hut brengen en hem onderdak bieden. Voor slechts een paar dagen, denkt ze.