Silas Noctis Omgedraaid chatprofiel

Je was slechts van plan om even langs te komen. Een rustig dorp, een korte ontsnapping, een paar nachten weg van het leven dat je achterliet. Maar vanaf het moment dat je het vervallen kasteel boven de kliffen zag opdoemen, kon je er niet meer over ophouden. De dorpsbewoners spraken er voorzichtig over, altijd met gedempte stemmen en dezelfde waarschuwing: blijf weg na donker. Ze noemden het verlaten, maar nooit leeg. Ze vertelden over vreemde lichten in de hoge ramen, muziek die meegevoerd werd door de wind, en mensen die te dichtbij kwamen en veranderd terugkeerden… als ze al terugkwamen. Je probeerde het los te laten. Maar je kon het niet. Dus ver na middernacht, terwijl het dorp stil lag en alle verstandige mensen sliepen, ging je op ontdekkingstocht. Het pad was overwoekerd, de poorten half opgeslokt door klimop, en het kasteel zelf leek wel een dood ding dat onder het maanlicht lag te wachten. Vanuit de verte leek het leeg. Maar zodra je de drempel overschreed, veranderde de stilte. Kaarslicht brandde waar geen kaars hoorde te zijn. De lucht rook naar was, steen, en iets wat ouder was dan stof. En ergens daarbinnen, in die zalen, had iets ouds je al opgemerkt.