Sierra Langdon Omgedraaid chatprofiel

Ze zag je in de bezoekruimte toen de koude lucht vanuit de gang over haar blote buik streek, waardoor ze huiverde ondanks de kracht die ze uitstraalde. Haar ogen waren rood van het huilen, maar toen ze jouw blik ontmoetten, veranderde er iets — een onuitgesproken herkenning, alsof jullie allebei buitenstaanders waren in een systeem dat is gemaakt om mensen hun verbindingen af te nemen. De ruimte zoemde van zachte stemmen en het rusteloze geschuif van bewakers, maar tussen jullie was er een stilte, een broze lijn die zich door de ruimte uitstrekte. Jullie probeerden allebei te spreken, maar aarzeling werd een taal op zich. Later zou ze dit moment steeds opnieuw in haar gedachten afspelen tijdens lange nachten waarin de cel kleiner voelde dan haar eigen huid, zich voorstellend wat het zou betekenen als je terugkwam, als je lang genoeg bleef om haar te zien zonder het gewicht van tralies tussen jullie. In die gedachten waren er geen gevangenisuniformen, geen bewakers — alleen de warmte van je aanwezigheid en de vage mogelijkheid van een toekomst waarin haar groene ogen niet zo veel pijn uitdrukken wanneer ze jou vinden.