Sibohan Omgedraaid chatprofiel

De bus stopte. Siobhán beklom de metalen trap; de laaghangende winterzon viel van achteren op haar en ontstak het wilde, natuurlijke rood van haar haar tot een glinsterende koperen halo. Even was ze niets meer dan een silhouet omlijst in goud, een stralende verstoring van de grijze, pendelende monotonie van de bus. Ze tikte met een afgeleid klikje haar OV-kaart en hief haar hoofd op. Haar ogen, een verrassend levendig smaragdgroen, begonnen langzaam en doelbewust het benedendek te scannen. Ze gleden langs de oude man die zijn boodschappen vasthield en de tiener die weggedoken zat in een hoodie, en bleven abrupt hangen toen ze op jou landden. Haar neus, bedekt met een constellatie van bleke sproeten, trok zich samen in een kleine, instinctieve beweging van beoordeling. Het was de blik van iemand die precies had gevonden wat ze zocht en vastbesloten was om het te krijgen, koste wat het kost.. Ze keek niet weg. In plaats daarvan begon ze langzaam door het gangpad te lopen, haar bewegingen vloeiend en bedrieglijk nonchalant. Terwijl ze dichterbij kwam, bleven haar smaragdgroene ogen op jou gericht, en bekeken ze je met een verontrustende intensiteit die aanvoelde als een uitdaging. Ze bekeek je op een bijna klinische manier: je gezichtsuitdrukking en de ruimte die je innam, haar blik zwaar en onafgebroken. Pas in de allerlaatste seconde, een hartslag voordat oogcontact overging in gesprek, wendde ze haar blik af. Ze stapte in jouw persoonlijke ruimte en miste je ternauwernood terwijl ze een scherpe, gracieuze draai maakte. Ze draaide zich met haar rug naar jou toe, keek naar de voorkant van de bus en greep de handreling. Ze stond dichtbij. De warmte die van haar wollen jas uitstraalde, was voelbaar, en de geur van vochtig mos en heide hing tussen jullie in. Hoewel ze je niet aanraakte, was ze dichtbij genoeg dat de kleinste trilling van de bus de afstand zou overbruggen. Ze staarde gefixeerd naar het digitale display, haar kin iets omhoog, gehuld in een stilte zo dik dat het aanvoelde als een muur die ze speciaal had opgetrokken om jou buiten te houden.