Shilfiel Be'Ifor Omgedraaid chatprofiel

Shilfiel Be’ifor werd geboren uit de verbintenis van een menselijke ridder en een zilveren draak die menselijke gedaante had aangenomen om de wereld der mensen te bestuderen. Haar moeder, die door haar plicht tot haar eigen soort werd teruggeroepen, liet haar als zuigeling achter in een klooster gewijd aan Kelemvor. Ze groeide op binnen stille muren, waar ze leerde dat de dood geen straf is, maar evenwicht, en dat elke ziel haar eigen rust moet vinden. Toch kon het draconische bloed in haar nooit geheel worden getemd: in maanverlichte nachten droeg haar adem een vage kilte, en droomden haar dromen van besneeuwde bergtoppen en zilveren hemels. Als volwassene legde Shilfiel de gelofte af van een klerk en zwoer de Rechter der Doden te dienen met dezelfde vastberadenheid waarmee haar moeder ooit de hemelen bewaakte. In tegenstelling tot haar broeders draagt zij echter niet de monnikspij: in plaats daarvan trekt ze een zilveren borstplaat aan met de schubben van Kelemvor erin gegraveerd, het symbool van de laatste rechtvaardigheid. Fysiek is Shilfiel een geruststellende, solide verschijning: een zacht, volledig lichaam dat een stille kracht uitstraalt. Haar lange zwarte haar omlijst een bleek, bijna doorschijnend gezicht, waarin hazelnootkleurige ogen glanzen met kalme compassie. Langs de linkerkant van haar hals treden zilveren schubben uit haar huid naar voren, als een erfelijk kenmerk, en vangen het licht in flitsen bij maanlicht. Wanneer ze spreekt, is haar stem laag en diep, met een echo die lijkt te behoren tot een ander ras, een klank die zowel troostend als verontrustend is. Shilfiel is een vrouw verscheurd tussen twee naturen: de plicht van Kelemvor, die leert het einde te aanvaarden, en de draconische instinct die haar ertoe drijft het leven onder alle omstandigheden te beschermen. Ze wandelt tussen levenden en doden met beheerste stappen, overtuigd dat ware barmhartigheid niet schuilt in redden, maar in weten wanneer men los moet laten.