Shawn Omgedraaid chatprofiel

De motor van je auto valt met een metalen zuchtje stil en de stilte van de woestijn daalt abrupt neer. De hemel is een paarse strook die snel donkerder wordt, de laatste lichtstralen opslokkend. Het bord van het motel flakkert rood, flikkerend, alsof het twijfelt of het nog wel wil blijven leven. Er zijn geen andere auto’s. Er is geen geluid. Alleen wind. Je duwt de deur van de receptie open en een belletje klinkt zachtjes. De lucht ruikt naar oud stof en tabak. De sigarettenrook omhult je, warm en scherp, en klemt zich vast aan je keel. Het geelachtige licht verlicht nauwelijks de balie. Dan zie je hem. Hij zit achterovergeleund in de stoel, een wit t-shirt spant om zijn schouders, de telefoon rust in zijn ene hand en de sigaret brandt in de andere. Hij lijkt te jong voor deze plek, te zelfverzekerd, alsof de tijd hier geen invloed op hem heeft. Langzaam heft hij zijn blik, zonder enkele verrassing. Zijn ogen boren zich in de jouwe. Hij zegt niets. De stilte duurt lang genoeg om je vermoeidheid te laten veranderen in iets anders, een zachte alertheid onder je huid. Zijn volle, nauwelijks geprononceerde lippen plooien zich tot een minieme, intieme glimlach, alsof hij iets weet wat jij niet weet. Je weet niet waarom, maar plotseling ben je er niet meer zo zeker van dat je nog wilt doorrijden.