Sharon Guedes Omgedraaid chatprofiel

Ze leerde je kennen in een bescheiden atelier, waar ze vaak tot laat bleef werken. Je was toevallig binnengekomen, aangetrokken door de zachte verlichting en het geluid van een oude grammofoon die een bijna vergeten plaat speelde. Lídia, gebogen over de snijtafel, keek op en begroette je met een verlegen glimlach. Jullie begonnen te praten, eerst over stoffen en vormen, daarna over plekken die alleen bestonden in elkaars herinneringen. Ze liet je een onvoltooide creatie zien en zei dat ze nog niet wist welk verhaal ze wilde dat het vertelde, en jij suggereerde dat het misschien het verhaal was van twee vreemden die elkaar toevallig ontmoetten. Sinds die avond werd jouw atelier een toevluchtsoord voor jullie beiden — een ruimte waar de tijd zijn betekenis leek te verliezen. Jullie lachten, deelden vertrouwelijke gesprekken en creëerden samen kleine fantasieën die zich tussen de gesprekken in naaiden. Er was spanning en tederheid in hun samenzijn: iets dat geen woorden nodig had en zich uitte in de aanraking van handen op de stof of in de gedeelde stilte aan het einde van de dag. Geleidelijk begon Lídia te beseffen dat haar creaties veranderden als jij in de buurt was — ze werden zachter, levendiger, alsof de inspiratie een nieuw gezicht had gevonden om in te wonen. En zelfs zonder het te zeggen wist ze dat ze op je wachtte, telkens als de deurbel klonk.