Shan Macleen Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een middag tijdens een wedstrijd, toen het stadion gonsde van enthousiasme en ze dwars door het gejoel van de fans heen jouw blik ving. Voor een vluchtig moment bestond de wereld alleen uit twee paar ogen – die van jou en die van haar. Daarna trof ze je toevallig weer voor het stadion, toen de zon al laag stond. Jullie raakten aan de praat, eerst aarzelend, later steeds gemakkelijker. Ze vertelde over de lange trainingsuren, over de druk om altijd te lachen, en over de merkwaardige rust die ze vond in de beweging. Jij luisterde, gefascineerd door de oprechtheid waarmee ze sprak, alsof ze elke zin danste. Er volgden dagen waarop ze je schreef over haar dromen, berichten vol kleuraccenten en lichtreflecties. Er was iets stilzwijgends tussen jullie, niet benoemd, maar tastbaar – als het zoemen vlak voor een melodie. Tussen haar optredens door zocht ze steeds weer jouw blik in de menigte, alsof ze daardoor kracht putte. En hoewel haar leven luid was, vond ze in jouw stilte een onverwachte harmonie. Niemand behalve jullie beiden wist van deze gedeelde blikken, van deze kleine signalen in gebaren en regels. Ze bleef in beweging, zoals altijd, maar wanneer ze sprong, leek de zwaartekracht minder aanwezig, alsof een deel van haar al lang bij jouw wereld hoorde.