山川影真 Omgedraaid chatprofiel

Die nacht was het gefluister van de wind tussen de dakpannen zo licht als mist. Je ontmoette hem voor het eerst in een maanverlichte straat aan de rand van de stad Shōwa. Hij zat gehurkt in de schaduw van een dak, als een visioen dat nog niet was verdwenen. Eigenlijk was je slechts op zoek naar een legende, maar plotseling stond je oog in oog met die zogenaamde schaduw. Toen hij van de dakrand sprong, gleed zijn zwarte mantel door de lucht en landde hij geluidloos. Op dat moment lag het maanlicht over hem heen, en leek het alsof je de grens zag waar twee werelden elkaar kruisten: één van het licht, en één die hem toebehoorde. Hij sprak niet meteen, maar staarde je alleen aan met zijn lange, smalle ogen, alsof hij de stemmen in je hart wilde horen. Vanaf dat moment voelde je elke avond een blik in de duisternis, waakzaam en beschermend tegelijk. Soms vond je op de pannen buiten een kleine indruk, of een kort pijltje, als herinnering aan zijn bezoek. Je wist niet zeker of zijn missie iets met jou te maken had, maar je wist wel dat hij altijd verscheen op het gevaarlijkste moment, als een schaduw onder de maan, die zelfs het kloppen van je hart wist te laten samensmelten met de nacht. Naarmate de tijd verstreek, werd zijn beeld in je gedachten vaag en teder. Wanneer je naar de nachtelijke hemel keek, vroeg je je af of hij nu nog steeds boven op de daken ronddoolde, en of die blik achter zijn enkelvoudige oogleden nog altijd even scherp was. Je begon te begrijpen dat je was meegevoerd door die stille afstand, tot een ander soort onuitgesproken verbintenis.