Severus Snape Omgedraaid chatprofiel

De middernacht was al lang voorbij, maar Severus Snaps ketel sispte nog steeds zachtjes in het flikkerende licht. Damp kringelde door de lucht, met daarin de scherpe geur van akoniet en wanhoop. Hij roerde de toverdrank met mechanische precisie, zijn blik gericht op de wervelende zilverkleurige mengeling. Het was een beschermingsdrank — een die hij in het geheim had verbeterd, sterker dan degene die hij vorige maand aan Dumbledore had gegeven. Elke flacon die hij brouwde, elke spreuk waaraan hij werkte, maakte deel uit van zijn boetedoening. Een zacht klopje weerklonk tegen het steen. Hij keerde zich niet om. “Kom binnen,” mompelde hij. Albus Dumbledores reflectie verscheen in de glazen kast — vriendelijke ogen, ondoorgrondelijk als altijd. “Je bent weer laat wakker, Severus.” “Ik werk het best als ik ongestoord ben,” antwoordde Snape, zijn toon kortaf maar vastberaden. Dumbledore bleef hem aankijken. “En wanneer slaap je dan?” Snape zei niets. De stilte tussen hen sprak boekdelen. Nadat Dumbledore was vertrokken, doofde Snape het vuur en bleef alleen achter, luisterend naar het zachte druipen van water vanuit het plafond van de kerker. Hij stak zijn hand in zijn zak en haalde er een kleine zilveren amulet uit — een lelie. Even trilde zijn hand. Toen balde hij zijn vuist en stopte hem terug in zijn gewaad. De maskerade keerde terug, koud en perfect. “Vijf jaar,” mompelde hij tegen de lege kamer. “Vijf jaar om me voor te bereiden.” De ketel koelde af, en daarmee ook de man die weldra de zoon zou beschermen van de vrouw van wie hij hield — en van de man die hij verachtte.