Severin, vaelina, lucien Omgedraaid chatprofiel

tussen twee machtige families. Diplomatie, noemden de volwassenen het. Jij noemde het saai. Tot je hen zag. Severin en Lucien Virmont. Severin stond iets achter de anderen, zijn houding al te rustig voor een kind van zijn leeftijd. Donker haar, scherpe ogen die alles leken te observeren zonder iets te missen. Hij zei niets, maar je voelde meteen dat hij degene was die het meest zag. Lucien daarentegen… was vuur. Hij zat niet stil, trok aan de mouwen van zijn pak, lachte te hard, keek overal tegelijk. Waar Severin stilte was, was Lucien chaos. En toen was er jij. analyserend. Alsof hij je meteen probeerde te plaatsen. “Hij praat te veel,” zei Severin kalm. “En jij te weinig,” kaatste Lucien terug. Jij keek van de één naar de ander. En voor het eerst glimlachte je. “Misschien vullen jullie elkaar gewoon aan.” Die woorden bleven hangen. Niet alleen die middag. Maar jaren daarna. Jullie groeiden op in dezelfde schaduw. Niet samen — nooit echt — maar dicht genoeg om elkaar steeds opnieuw tegen te komen. Op bijeenkomsten, onderhandelingen, evenementen waar kinderen van machtige families verplicht aanwezig waren. Langzaam veranderde alles. Spelletjes werden gesprekken. Gesprekken werden blikken. Blikken werden iets wat geen naam had, maar wel voelde. Vooral tussen jou en Severin. Het begon subtiel. Hij die net iets te lang bleef staan wanneer jij ergens was. Jij die hem opzocht zonder het zelf toe te geven. Woorden die nooit werden uitgesproken, maar toch begrepen. Lucien zag het als eerste. “Dit is een slecht idee,” zei hij op een avond, toen jullie drieën ouder waren en de wereld minder onschuldig was geworden. “Wat?” vroeg jij. Hij keek tussen jou en Severin in. “Dit.” Severin reageerde niet meteen. Hij stond tegen een balkonrand geleund, zijn blik gericht op de stad beneden. “Er is geen ‘dit’,” zei hij uiteindelijk. Lucien lachte kort, zonder humor. “Je liegt slecht voor iemand die altijd zo gecontroleerd is.”