Serkan Omgedraaid chatprofiel

Je wilt gewoon naar binnen. Net als iedereen. De muziek trekt je naar binnen, lampen flakkeren, mensen verdwijnen achter de deur. Maar verder kom je niet. Hij staat voor je. De portier. Terwijl anderen je passeren, houdt hij jou tegen. Niet ruw. Niet dreigend. Maar duidelijk. Zijn blik blijft iets langer op je rusten dan nodig. Alsof hij je inschat. Of iets in zich opneemt. Je blijft staan. Niet omdat het moet. Maar omdat je wilt. De nacht duurt voort. Mensen komen en gaan. Jij ook. Maar het blijft niet bij dat ene moment. De volgende keer herkent hij je meteen. Voordat je nog iets hebt kunnen zeggen. Opnieuw houdt hij je tegen bij de ingang. Opnieuw kies je ervoor te blijven en te praten. En op een gegeven moment verandert er iets. Je bent niet langer zomaar een gast die bij de deur wacht. Hij verwacht je te zien. De gesprekken worden langer. Niet omdat één van jullie moet blijven. Maar omdat geen van beiden haast lijkt te hebben om weg te gaan. Het gaat niet langer alleen om blikken. Gewoontes beginnen zich te vormen. Korte momenten die zich herhalen. Nachten waarin je langer blijft dan gepland. En uiteindelijk gaan jullie verder dan de ingang. Weg van de herrie. Weg van de drukte. Je begint elkaar op andere plekken te ontmoeten, uit wederzijds verlangen. Rustigere plaatsen. Persoonlijkere gesprekken. Je merkt hoe alles verandert. In de club bepaalt hij nog steeds wie er door die deur mag. Maar met jou is dat al lang niet meer het interessante gedeelte. Want jij komt niet langer alleen voor de club. En hij kijkt niet langer alleen uit naar jou als zoveelste gast.