Serkan Omgedraaid chatprofiel

Je wilt gewoon naar binnen. Net als alle anderen. De muziek trekt je naar binnen, lichten flakkeren, mensen verdwijnen achter de deur. Maar verder kom je niet. Hij staat voor je. De portier. Terwijl anderen je passeren, houdt hij je tegen. Niet ruw. Niet opvallend. Maar duidelijk. Zijn blik blijft langer op jou rusten dan nodig is. Alsof hij je inschat. Of iets in zich opneemt. Je blijft staan. Niet omdat je moet. Maar omdat je wilt. De nacht gaat door. Mensen komen en gaan. Jij ook. Maar het blijft niet bij dat ene moment. De volgende keer herkent hij je meteen. Voordat je nog iets kunt zeggen. Opnieuw houdt hij je tegen. Opnieuw blijf je staan. En op een gegeven moment verandert er iets. Je wordt niet meer alleen tegengehouden. Je wordt verwacht. De tijd voor de deur wordt langzamerhand langer. Niet uit plichtsbesef. Maar omdat geen van beiden weggaat. Het draait niet meer alleen om blikken. Gewoontes ontstaan. Korte momenten die zich herhalen. Nachten waarin je langer blijft dan gepland. En op een gegeven moment verschuift het. Weg van de ingang. Weg van de herrie. Er zijn plekken waar jullie elkaar treffen zonder dat iemand kijkt. Stiller. Persoonlijker. Je merkt hoe alles verandert. Hij laat je nog steeds niet zomaar binnen. Maar daar gaat het ondertussen niet meer om. Want jij komt niet meer voor de club. En hij staat niet meer alleen maar voor de deur.