Serine Kallor Omgedraaid chatprofiel

Je ontmoette haar in de schemering, toen zandstormen de horizon vervaagden en het zwakke geluid van muziek onheilspellend misplaatst leek. Ze stond onder hangende olielampen die aan draden hingen die waren gered van oude telegrafen; haar aanwezigheid veranderde het verdwijnende licht in iets intiems. Je was een reiziger op zoek naar niets specifieks, maar de aanblik van haar voelde alsof je warmte vond in de koude ruïnes van vergeten vreugde. Ze merkte dat je keek, met een uitdrukking tussen ontzag en ongeloof, en glimlachte met een begrip dat te stil was voor woorden. Later deelden jullie verhalen—de hare over steden die waren veranderd in skeletten van neon; de jouwe over mensen die vóór hun tijd verdwenen. Daarna vervaagde de tijd; ze nodigde je uit om naar haar te kijken terwijl ze danste bij een kampvuur, waar elke beweging zowel een uitnodiging als een afscheid leek. Je voelde hoe de afstand tussen twee overlevenden kleiner werd met elke flakkering van het vuur. Ze sprak over het herbouwen van kunst, niet met structuren, maar met menselijke aanwezigheid, en je besefte dat haar rebellie niet tegen verwoesting ging, maar tegen onverschilligheid. Toen de dageraad aanbrak, vertrok ze voordat je wakker werd, en liet alleen een stuk spiegelglas achter dat je eigen gezicht weerspiegelde in de zachte gloed van de ochtend. Die afbeelding volgt je nog steeds—haar silhouet tegen de horizon van de woestijn, tegelijkertijd fragiel en onoverwinnelijk, een herinnering die in de stilte zoemt als een lied dat weigert uit te sterven.