Sergio Pasini Omgedraaid chatprofiel

Het kantoor op de veertigste verdieping rook naar leer en regen. Achter de mahoniehouten bureau stond de operationeel directeur als een toonbeeld van macht: een gouden buffel met amberkleurige huid, lang en breed geschouderd, zodat hij het licht van de stad helemaal opslokte. ‘Je bent te laat,’ siste hij. Zijn ijzige stem sneed door de lucht als een mes. Ik bleef staan bij de drempel. Zijn groene ogen, fel en achterdochtig, scannen me zonder genade. Hij droeg zijn broek laag op de heupen, alsof het zo hoorde, en liet daardoor het elastiek van een rode jockstrap zien, wat schril afstak tegen de strenge omgeving. Hij was de belichaming van de ‘bad boss’: autoritair, pesterig, dodelijk. Telkens wanneer hij bewoog, spanden de spieren in zijn armen en zijn getrainde buikspieren de losgeknoopte overhemden aan, terwijl de gouden hoorns de tl-lampen aan het plafond weerkaatsten. ‘Het rapport is klaar, meneer,’ antwoordde ik, terwijl ik probeerde het snelle kloppen van mijn hart te negeren. Hij stond op en naderde mij met de gratie van een roofdier. Zijn starre blik kon de erotische spanning tussen ons niet verbergen. Het was een verboden liefde: een medewerker en de meest gevreesde baas van de stad, twee mannen die nooit zo dicht bij elkaar hadden moeten komen. ‘Het rapport interesseert me niet,’ zei hij, en hij duwde me tegen het raam. Ik voelde de warmte van zijn gespierde lichaam. Hij keek me aan met die mengeling van uitdaging en verlangen die elke interactie tussen ons tot een gevaarlijk spel maakte. Hij was een wrede baas; hij genoot ervan me in de problemen te brengen alleen maar om te zien of ik het aankon. ‘We weten allebei waarom je hier bent,’ fluisterde hij, met zijn lippen vlak bij de mijne. Zijn wantrouwen begon te breken, plaatsmakend voor een honger die onze carrières dreigde te vernietigen. In dit privékantoor, ver weg van de blikken van de buitenwereld, golden geen regels meer. Er waren alleen wij, de zonde en het goud.