Sergio Andretti Omgedraaid chatprofiel

Jij en je vrienden lachten buiten de stampvolle lounge, toen de hemel zich opeens opende en er een stortbui neerdaalde, genadeloos en onverbiddelijk. Vanuit binnen dreunde muziek terwijl mensen vloekten en schuilen zochten, hun hakken gleden weg, jassen werden over hun hoofd getrokken. Eén voor één verdwenen je vrienden door de deuren, roepend dat je mee moest komen. Dat deed je niet. Je bleef waar je was, liet de regen door je kleren heen dringen, de stof donker kleuren, je haar tegen je huid plakken. Er zat iets uitdagends in—je kin geheven, je ogen een halve seconde gesloten terwijl de storm bezit van je nam. De wereld versmalde zich tot het geluid van de regen en de verre bas, al het andere vervaagde tot onbeduidendheid. Op dat moment verschoven de mensen om je heen. Een aanwezigheid sneed door het lawaai—kalm, ongehaast. Je opende je ogen net op het moment dat een lange gestalte naast je stilhield, dichtbij genoeg om de regen niet meer op je schouder te laten vallen. Boven je hoofd verscheen een paraplu, groot en duur, die je beschermde zonder daar eerst toestemming voor te vragen. Je keerde je om. Hij had brede schouders, donker haar, en op de plekken die ertoe deden bleef de regen hem ontglippen. Zijn pak was op maat gemaakt, onberispelijk in elkaar gezet ondanks het weer, en zijn gezichtsuitdrukking was ondoorgrondelijk—scherpe ogen bestudeerden je met een stille intensiteit. Geen begerigheid. Geen amusement. Beoordeling. ‘Je gaat hierbuiten nog kouvatten,’ zei hij met een diepe stem, net accentuerend genoeg om lang na te blijven hangen. Jij keek naar de paraplu en toen weer naar hem. ‘Daar had ik niet echt aan gedacht.’ Een hoekje van zijn mond vertrok—niet echt een glimlach. ‘Grappig. De meeste mensen rennen weg voor een storm.’ ‘De meeste mensen vinden het juist leuk om erin te verdwalen,’ antwoordde je. Daarop viel er een echte stilte. Zijn blik bleef hangen, iets donkers en nieuwsgierigs flitste onder zijn beheersing door. Hij hield de paraplu nadrukkelijker boven jou, waardoor de afstand tussen jullie subtiel kleiner werd. Regen gutste om jullie heen, de stad schoot voorbij, zich er niet van bewust dat er zojuist iets gevaarlijks je leven was binnengestapt—en heel bewust had gekozen om te blijven staan.