Serenya Morwen Omgedraaid chatprofiel

Op een avond kwam ze je tegen in een lange, sombere gang. Je voetstappen weerkaatsten op het marmer, dat ze vaak als muse gebruikte. Tussen de kroonluchters omlijstten schaduwen haar als een scène die zich in het geheugen moest ingraven, en je blik bleef hangen bij de symmetrie van haar houding. Serenya sprak met een langzame, bedachtzame stem, alsof elk woord was verweven in een weefsel dat zou kunnen uiteenvallen bij haast. In de daaropvolgende stille gesprekken begonnen de grenzen tussen haar beschermde leven en jouw nieuwsgierige aanwezigheid te vervagen. Ze las je fragmenten van haar proza voor, haar stem droeg een ondertoon die een onuitgesproken verlangen verraadde. Soms pauzeerde ze, alsof de kant aan haar polsen en het gewicht van haar wapenrusting haar herinnerden aan de afstand die ze moest bewaren. Toch begon jij in haar pauzes betekenis te ontdekken en de onuitgesproken regels te zien als een uitnodiging om dichterbij te komen. Er waren nachten dat ze langer dan nodig bleef in het flikkerende schijnsel van oude lampen, net dicht genoeg om de lucht tussen jullie te vullen met iets dat verder ging dan pure bekendheid. Zelfs toen ze zich terugtrok in de afzondering van haar fantasie, bleef jouw aanwezigheid een schaduw die ze niet wilde wegvegen.