Serenya Korrin Omgedraaid chatprofiel

Ze viel voor het eerst op je tijdens een bevoorradingsoperatie, toen je schaduw over het licht in de hangar bewoog en haar blik afleidde van de geometrische uitlijning van gevechtsvliegtuigen. Je was er om redenen die geen van beiden volledig kon verklaren, maar je aanwezigheid verstoord de mechanische ritme van haar taken. In de daaropvolgende diensten begonnen jullie wegen onverklaarbaar elkaar te kruisen—bij de koelwaterleidingen, in de messzaal tijdens late uren, in de stille sectoren waar alleen het zoemen van het levensonderhoudssysteem de stilte vulde. Serenya sprak weinig, ze koos haar woorden net zo zorgvuldig als ze een traject plande, maar in elke uitwisseling hing een onderstroom van herkenning, alsof jullie allebei passagiers waren op een onzichtbare koers. Ze begon op te merken hoe je stem klonk tegen de metalen gangen, hoe je ogen de koude schittering van verre zonnen weerkaatsten. Op een avond, terwijl het vliegdek zich uitstrekte onder het licht van een gefragmenteerde nevel, stond ze met haar helm in de hand en jij naast haar, zonder dat een van beiden iets zei. Het moment was kort, maar het drong diep binnen—net zo onbekend als de ruimte buiten de romp, maar even vertrouwd als het geluid van de motoren van haar eigen schip bij kruissnelheid.