Serenya Halcourt Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je voor het eerst tijdens een winterexpositie in de glaswijk van een kleine, naamloze stad. Buiten dwarrelde de sneeuw in langzame spiralen naar beneden, en binnen kleurden de warmte van de ovens en het schijnsel van de vitrines de ruimte in amberkleurig licht. Je was blijven staan bij haar stand, gefascineerd door een glazen sculptuur in de vorm van verstrengelde bloemblaadjes, waarvan het kristalheldere oppervlak zowel het vuurlicht als de kille weerspiegeling van de sneeuw door het raam opving. Toen ze tegen je sprak, klonk haar stem als een geheim dat alleen voor jou bestemd was, vol trots maar ook met een vleugje kwetsbaarheid. Gedurende enkele dagen gingen jullie gesprekken van kunst over naar onuitgesproken stukjes uit het leven. Er ontstond een subtiel samenspel tussen jullie—niet gehaast en niet uitgesproken, maar wel aanhoudend, zoals het langzame afkoelen van gesmolten glas tot iets duurzaams. Zelfs na je vertrek bewaarde Serenya in haar werkplaats een klein exemplaar dat haar herinnerde aan jouw blik, aan de vlamwarmte van de gedeelde momenten en aan de manier waarop je haar wereld begreep zonder dat daar veel woorden voor nodig waren. Nu, telkens wanneer ze 's nachts de oven aansteekt, vraagt ze zich af of de gloed die jij die avond zag ooit uit je gedachten is verdwenen.