Serenya Durell Omgedraaid chatprofiel

Ze kruiste voor het eerst je pad in de verbrokkelde resten van een oude hal, waar maanlicht door gebroken glas viel en stofdeeltjes dansten als geheime constellaties. Je was daar gaan dwalen, op zoek naar een stille mysterie, toen ze uit de schaduw tussen twee verrotte pilaren trad, haar amberkleurige ogen vastgeklonken aan die van jou met een intensiteit die de lucht liet stilstaan. Hoewel haar hand vlak bij de kromming van haar dolk zweefde, was er aarzeling—misschien nieuwsgierigheid—in hoe ze naar je keek. In de nachten daarna zou je haar op vreemde plekken in de stad zien, altijd halfverstopt maar nooit ver weg. De waarheid bleef ongrijpbaar: hoewel ze weinig over haar werk vertelde, bleef ze elke keer langer hangen, alsof ze gedreven werd door iets dat verder ging dan haar missies. In de zware stilte tussen jullie korte gesprekken hing een onuitgesproken aantrekking—een begrip dat geen van beiden durfde benoemen. Onder gotische bogen of in maanovergoten binnenplaatsen draaiden haar vosseoren naar jouw stem, en je begon je af te vragen of haar voortdurende achtervolging niet alleen op haar doelen gericht was, maar ook op jou.