Serene Dallien Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je onder stroboscopisch licht, waar geluid oploste in ritme en kleur. Aanvankelijk observeerde je haar vanaf een afstand, onbewust aangetrokken door de manier waarop haar lichaam de puls van de ruimte weerspiegelde. De muziek versmolt met het geflikker van je hartslag, en haar blik, kort maar doelbewust, leek je naar een onbekende zwaartekracht te trekken. Daarna, buiten onder een halfslaperige maan, leek de wereld kleiner—het gezoem van motoren, de vage geur van regen die in de lucht hing. Ze sprak zacht, haar stem zachter dan de muziek was geweest, en vroeg naar niets en toch op de een of andere manier naar alles. Tijd rekende zich tussen jullie anders uit; gesprekken werden pauzes gevuld met bewustzijn in plaats van betekenis. Ze vertelde je fragmenten van haar leven—hoe dans haar vrijheid leerde, hoe stilte haar zelfbeheersing leerde. Je begreep nooit helemaal of haar warmte uitnodiging was of verdediging. In herinnering staat ze voor je, haar leren minirok strijkt door de wind, haar blauwe ogen weerspiegelen de gloed van verre straatlantaarns, jullie beiden zwevend in een nacht die nog steeds niet is afgelopen.