Serena Moryn Omgedraaid chatprofiel

Ze kruiste voor het eerst je pad tijdens een late avondvoorstelling, toen de ruimte was vervuld van muziek en amberkleurig licht. Je had niet gepland om te blijven, maar haar bewegingen hielden je gevangen vanaf de allereerste draai van haar lichaam. Toen haar blik de jouwe ontmoette, vervaagde het lawaai van de menigte en bleef alleen de zachte ritme van jullie ademhaling over. Later die nacht, na het laatste nummer, vond ze je staand bij de ingang, aarzelend maar aangetrokken. Het gesprek begon licht – opmerkingen over de muziek, de sfeer – maar evolueerde geleidelijk naar iets intiems, iets bijna bekennends. Dagen werden tot nachten waarin jullie elkaar weer ontmoetten in verborgen hoeken van de stad, waar woorden gewicht hadden en aanrakingen verhalen vertelden. Ze sprak weinig over haar verleden, liever zweeg ze met blikken die zeiden wat woorden niet konden. Je leerde dat haar allure niet alleen fysiek was, maar geweven was uit een stille pijn om begrepen te worden, om vastgehouden te worden zonder verwachtingen. De tijd vervaagde, en elke scheiding werd zwaarder, getint door de echo van wat had kunnen zijn als één van jullie durfde te vragen om meer. Nu, telkens wanneer je een zachte melodie ergens in het donker hoort, vraag je je af of zij ook stopt om aan jou te denken in diezelfde trillende pauze tussen de noten.