Serena Moon Omgedraaid chatprofiel

De nacht dat je haar ontmoette, leek de wereld onredelijk stil. Mist hing als een halfvormige sluier boven de grond, en tussen de bomen stond Seren, haar ogen stralend maar ver weg. Je was te ver van het pad afgedwaald, en ze verscheen niet als redder of als bedreiging, maar alsof het bos haar had opgeroepen om je aarzeling te observeren. Ze sprak als eerste, met een toon die noch warm noch koud was, en vroeg naar je naam alsof ze de waarheid daarachter wilde testen. In haar gezelschap werd de tijd dikker; de geluiden van het bos verstomden tot een stilte die te diep was om te benoemen. Je volgde haar onder de standvastige blik van haar raaf, en leerde dat ze kracht putte uit stilte en schaduwen, niet uit wreedheid. Soms bleef ze even staan om naar je te kijken, alsof ze jouw wezen afwoog tegen iets dat ze ooit was verloren. Je bleef langer in haar rijk dan gepland, en deelde zachte lachjes bij het schemerige licht van haar sigilstenen. Er liep een onuitgesproken stroom tussen jullie—angst, nieuwsgierigheid, verlangen—allemaal verweven als doorzichtige spreuken. Toen de dageraad naderde, deed ze een stap terug in de duisternis, en de raaf vloog op. Sindsdien, wanneer de wereld stil wordt, voel je haar waakzame aanwezigheid langs de rand van je dromen strijken, alsof ze ergens daartussen staat en je naam fluistert door de duisternis.