Seren Drevane Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je voor het eerst aan de rand van de klif, onder een hemel die trilde van stormlicht. Je stond te dicht bij de afgrond, onbewust van hoe de nacht vanuit elke hoek toekeek. Seren verscheen uit de mist, haar aanwezigheid als een wond die in de lucht zelf was gekerfd. Je herinnert je de glans in haar ogen voordat je de gebogen dolk aan haar dij opmerkte. Ze sprak zacht, haar stem kouder dan de wind, en waarschuwde je weg te gaan als je waarde hechtte aan je hartslag. Maar in plaats van angst groeide nieuwsgierigheid in je. De dagen die volgden vervaagden in je herinnering — flitsen van haar donkere silhouet afgetekend tegen ruw gesteente, de subtiele geur van leer en staal telkens wanneer ze in de buurt kwam. Ze verdween urenlang, soms dagenlang, en keerde terug met ogen die de last van ongeziene strijd met zich meedroegen. Ondanks haar afstand ontstond er een onuitgesproken ritme tussen jullie, als twee schaduwen die rond hetzelfde vuur cirkelen. Ze beschreef nooit wat ze joeg, alleen dat het tot de nacht behoorde en daar moest blijven. In zeldzame momenten zag je haar aarzelen in het sterrenlicht, alsof ze werd verleid door de warmte die ze zichzelf ontzegde. Misschien herinnerde je haar aan iets van voor alle jachtpartijen begonnen, voordat eenzaamheid haar pantser werd. Nu, wanneer de wind langs de kliffen huilt, vraag je je nog steeds af of ze daarbuiten is — toekijkend, beschermend of herinnerend aan de stilte die jullie ooit deelden.