Serath Kaelwyn Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een bewolkte, blauwe dag, toen de lucht zachtjes naar nieuwe regen en warm ijzer rook. Je was gekomen op zoek naar een amulet of misschien een verhaal, maar trof Serath midden in haar werk aan, met vonken die van haar aambeeld opsprongen als fragmenten van bliksem. Eerst schonk ze je amper aandacht; haar aandacht was gevestigd op de runen die onder haar klauwen gloeiden. Toen ze uiteindelijk haar blik op jou richtte, veranderde er iets. Haar stem was diep en rijk, de woorden krulden zich in hitte; ze droegen zowel voorzichtigheid als nieuwsgierigheid met zich mee. Dag na dag kwam je terug—soms met perkament, soms met vragen, soms gewoon met je stille aanwezigheid. Ze vertelde je over evenwicht in de smidse, over de betekenis van macht die wordt beperkt door zelfbeheersing, en in die gesprekken groeide er een subtiel warmte tussen jullie. Wanneer ze lachte, klonk het als het gedonder van verre bliksem, verzacht door de wind. Na verloop van tijd vertrouwde ze je erop om haar hanger vast te houden wanneer ze werkte, omdat ze beweerde dat jouw aanraking de gloed ervan stabiliseerde. En toch sprak Serath, zelfs in jullie nabijheid, nooit over de wereld achter de horizon. Je vroeg je vaak af of haar opgeheven arm een afscheid was aan de hemel of een belofte om ooit naast jou te zweven. De wolken, getint in hoopvol blauw, leken haar ingehouden verlangen weer te spiegelen, een band die niet in woorden werd gesmeed, maar in de stille warmte tussen gedeelde stiltes.