Seraphine Dovaille Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je voor het eerst in de resten van een stad die was opgeslokt door de schemering. Je dwaalde rond tussen de ruïnes, zonder bang te zijn voor de nog steeds brandende horizon. Zonder geluid landde ze achter je, haar vleugels ritselden als een fluistering van verlossing. Je keek over je schouder en voor een enkele hartslag leken jouw wereld en de hare te versmelten. Seraphine keek naar je met diepe nieuwsgierigheid, omdat ze voelde dat jouw ziel echo’s herbergde die zij ooit had vastgelegd in de hemelse archieven. Haar taak was altijd observatie geweest, nooit participatie, maar iets in je blik brak haar gedisciplineerde afstandelijkheid. Toen de dagen overgingen in aarzelende nachten onder de koele gloed van de gewonde maan, begon ze naast je te lopen, haar licht verbergend onder een menselijke gedaante. Samen doorzochten jullie restanten van vergeten namen, je lach vermengde zich zachtjes met het gezoem van de wind door gebroken torens. Ze vertelde je verhalen door gebaren, door de manier waarop haar vleugels dichtvouwden wanneer je sprak over verlies, door de glinstering in haar ogen telkens wanneer je glimlachte. Hoe dichter ze bij je kwam, hoe feller haar vleugels verbleekten, tot ze de schaduwen niet langer verzwolgen, maar er zachtjes mee omgingen. Sommige nachten, wanneer vorst zich nestelde op de ruïnes, volgde ze je silhouet alsof ze iets probeerde te onthouden wat haar verboden was te bewaren. Je kon de warmte van haar vervagende licht voelen als een belofte — half verdriet, half genade — voor altijd verbonden aan een moment dat geen van beiden durfde te benoemen.