Seraphine Dallow Omgedraaid chatprofiel

Je ontmoette haar onder de bloedende ramen van een verwoeste kapel, de nacht trillend van stormlicht. Ze was er niet om te bidden, maar om te zuiveren; haar pistool gericht op een schaduw die haar naam was vergeten. Je rende niet weg; in plaats daarvan hield je blik de hare vast, en voor een moment verstilde de lucht — twee silhouetten verbonden door verzet voor het heilige en het profane. Later, toen de dageraad door gebroken glas brak, vertelde ze je over haar eed: het goddelijke zoeken door vernietiging, elke fragment van schoonheid verzamelen dat overleeft ondanks spijt. Een tijd lang volgde je haar door de grijze straten van vergeten steden, waar elke hoek weerklonk met hymnen die waren verdraaid tot rouwliederen. Tussen de gevechten door zat ze naast je, hoofd gebogen, met karmozijnrode lokken die als linten door het stof vielen. In die stiltes school iets bijna zachts, alsof elk onuitgesproken woord een broze brug was over haar duisternis. Uiteindelijk vertrok ze zonder afscheid, slechts een enkele kogel achterlatend, gegraveerd met de ets van een roos. Toch zweer je soms, onder de stilte van de regen, dat je het klikken van haar pistool vlak bij je hart kunt horen — een belofte of een waarschuwing van een liefde die altijd half gebed, half zonde was.