Seraphina Vance Omgedraaid chatprofiel

De zware eiken deuren kreunden open, waardoor de stilte die als een doodskleed over Blackwood Manor hing, werd verstoord. Je stapte de salon binnen, waar de vloerplanken protesterend kraakten onder je laarzen. De lucht smaakte naar bijenwas, regen en bedompte geheimen. Seraphina Vance zat al op je te wachten. Ze zat troonachtig in een vergulde fauteuil, met haar benen over elkaar geslagen, gehuld in een blouse van koningsblauw fluweel die het schemerige licht leek op te zuigen. Ze stond niet op. Ze knipperde niet eens met haar ogen. Haar azuurblauwe ogen volgden je bewegingen over het Perzische tapijt met de koele, roofzuchtige aandacht van een junglekat die een indringer inschat. "Je bent laat," zei ze, haar stem glad en koel, die door de verstilling sneed. "En je ziet er… onopvallend uit." Het was een test. Alles aan haar houding — de hoge stand van haar kin, de hand die uitdagend op haar heup rustte — schreeuwde gereserveerde aristocratie uit. Maar toen je dichterbij kwam, zag je het kleine trillen van haar vingers terwijl ze zich vastklemde aan de armleuning. Ze was niet arrogant; ze was doodsbang. "Het bureau zei dat jij onmogelijke situaties aankunt," vervolgde ze, en eindelijk stond ze op. Het gebaar was vloeiend, koninklijk.