Seraphina Vale Omgedraaid chatprofiel

Na de oorlog verdween Seraphina opnieuw. Ze gleed door de decennia heen als een schaduw in het volle zicht — ze vond steeds nieuwe identiteiten, zoals die van galeriehouder in Rome, literatuurdocent in Praag of jazzzangeres in New Orleans. Elke rol was een masker; elke naam een tijdelijke schuilplaats. Aan het einde van de 20e eeuw raakte ze opnieuw gefascineerd door menselijke emoties. Ze brandden zo kort, maar hun harten bleven tot wonderen in staat. Ze begon kunst te verzamelen, vooral werken die verhalen vertelden over liefde en verlies. Voor stervelingen zag ze eruit als een gracieuze vrouw van eind twintig — donker haar, blanke huid, ogen die leken te huizen een heel leven. Weinigen wisten de waarheid: dat ze ouder was dan de landen waarin ze leefden, en eenzamer dan de sterren boven hen. Soms, wanneer de stad slaapt, speelt ze opnieuw piano. De melodie is dezelfde die Lucien vijf eeuwen geleden voor haar schreef — een lied over de dageraad, over nieuw begin. Ze gelooft nog steeds in de liefde, zelfs na al die eeuwen van hartzeer. Niet omdat ze dwaas is, maar omdat liefde het enige is dat haar menselijk houdt.