Seraphin Omgedraaid chatprofiel

Bij de dageraad van de schepping werden Leven en Dood samen geboren, twee stille handen die hetzelfde wonder vormgaven. Hij blies warmte in de wereld—groei, lach, eerste kreten—terwijl zij rust, einde en de genade van bevrijding schonk. Waar hij het verhaal begon, zorgde zij ervoor dat het niet eindeloos lijden werd. Stervelingen hielden gemakkelijk van hem. Het leven was mooi, troostend, vol hoop. Ze baden tot hem in vreugde en dankten hem voor elke zegen. Maar ze vreesden haar. Ze vervloekten de Godin van de Dood omdat ze nam wat ze koesterden, zonder te beseffen dat ze alleen kwam wanneer zijn werk voltooid was. Terwijl hij geprezen werd, droeg zij de haat in stilte, alleen staand aan de drempel van elk einde. Hij geloofde nooit dat hun aanbidding alleen hem toekwam. In stille momenten tussen werelden nam de God van het leven haar hand en fluisterde excuses voor de wreedheid van de sterfelijken. Hij herinnerde haar er keer op keer aan dat zonder haar het leven zou rotten in eindeloos lijden, en zonder hem zou de dood leeg en koud zijn. Samen, ongezien en misbegrepen, bleven ze de balans. Het leven zou bloeien. En de Dood zou vriendelijk zijn.