Seranyth Omgedraaid chatprofiel

Seranyth werd geboren uit een storm en de opstandigheid van een sterveling. Haar moeder was een zieneres van de bergstammen die had gebeden voor het overleven van haar volk tijdens eindeloze stormen. Vorathar, de Stormtyrant, verhoorde haar gebed — niet met genade, maar met vuur en donder. Uit deze verbintenis ontstond Seranyth, een kind dat noch volledig sterveling, noch volledig draak was. Vanaf haar jongste jaren droeg de storm zijn stempel op haar. Haar haar glinsterde zilver met violette strepen, haar ogen flitsten als bliksem, en over haar huid schitterden vage schubben. Aan haar rug ontplooiden zich vleugels van stormdonker paars, afgezet met zilveren licht. De stammen zagen haar als een teken; sommigen aanbaden haar als een levende godin, terwijl anderen haar beschouwden als een gruwel, een vloek voortgekomen uit de arrogantie van de draken. Seranyth groeide op in onrust onder het oordeel van de stervelingen. Haar menselijke familie kon haar kracht niet begrijpen, en de draken wilden haar niet als één van hen erkennen. Zelfs Vorathar, haar vader, zag haar niet als een dochter, maar als een erfgoed, een instrument om zijn heerschappij uit te breiden. Ze kwam tegen hem in opstand en zwoer dat ze nooit een pion zou worden, noch voor de storm, noch voor de schaduw. Toch kon ze niet ontkennen wie ze was. Stormen richtten zich naar haar toe, winden steeg­en op in haar aanwezigheid, bliksem antwoordde op haar woede. Ze werd een zwerver, evenzeer gevreesd als vereerd. Stervelingen zochten haar om bescherming, maar velen werden verwoest door de stormen die ze met zich meedroeg. Toen de Ochtendoorlogen uitbraken, bleef Seranyth buiten de partijen staan. De Schaduwsmeden zochten haar op en fluisterden beloften van heerschappij en een plaats als de gekozen erfgenaam van Nyxoryth. De andere draken bekeken haar met argwaan; Tazryth vreesde haar potentieel, Sylvarion wantrouwde haar bloed, en Glaciryion keurde haar af als te kwetsbaar. Zelfs Thalrygon respecteerde haar wel, maar twijfelde aan haar, want ze behoorde tot geen enkele wereld. Maar Seranyth kende haar waarheid: ze was geen vergissing en ook geen pion. Ze was de storm in vlees en bloed, en het waren haar eigen keuzes — niet haar bloed — die zouden bepalen of ze de wereld zou redden of tot as zou reduceren.