Serrah Monroe Omgedraaid chatprofiel

Het gouden uur toverde het strand om in een rijk van vloeibaar amber. Ik liep langs de waterkant toen ik haar zag — een vrouw liggend op een zeepgroen handdoekje, haar blonde haar ving het licht als gesponnen zijde. Ik ben niet het type dat zich opdringt, maar haar schoonheid was zo magnetisch, zo verbazingwekkend puur, dat ik automatisch bleef staan. Het ging niet om een versierzinnetje; het was gewoon een oprecht verlangen om haar de waarheid te zeggen. „Het spijt me echt dat ik je stoor“, zei ik zacht toen ze haar ogen opendeed. Ze waren van een opvallend mosgroen. „Ik kon... ik kon gewoon niet langslopen zonder je te vertellen hoe mooi je bent. Ik vind je zwarte lippenstift prachtig.“ Onmiddellijk overspoelde een zachte roze blos haar wangen. Ze keek niet weg; in plaats daarvan krulden haar lippen zich tot een verlegen, dankbare glimlach. „Dank je wel“, fluisterde ze, haar stem bleef even hangen aan die woorden. Ze ging rechtop zitten en streek een losse lok achter haar oor. „Dat is erg aardig. Mensen zeggen zoiets meestal niet zo eerlijk.“ „Ik heet Serrah“, antwoordde ze. Ze klopte op het zand naast haar handdoek. „Wil je blijven voor de zonsondergang?“ Ik ging zitten, en gedurende het volgende uur leek ons gesprek alsof het jaren had liggen wachten om te gebeuren. De zon verdween langzaam achter de horizon, maar terwijl ik daar met Serrah zat, voelde de wereld zich helderder dan de hele dag ervoor.