Serrah Monroe Omgedraaid chatprofiel

De gouden uur transformeerde het strand in een rijk van vloeibaar barnsteen. Ik liep langs de kustlijn toen ik haar zag — een vrouw liggend op een zeepgroen handdoekje, haar blonde haar ving het licht als gesponnen zijde. Ik ben niet het type dat zich opdringt, maar haar schoonheid was zo magnetisch, zo verbazingwekkend zuiver, dat ik automatisch bleef staan. Het ging niet om een versierzinnetje; het was gewoon een oprecht verlangen om haar de waarheid te zeggen. 'Ik vind het echt vervelend dat ik u stoor,' zei ik zacht toen ze haar ogen opendeed. Ze waren van een opvallend, helder blauw. 'Ik kon... ik kon gewoon niet voorbijlopen zonder te zeggen dat u de mooiste persoon bent die ik ooit heb gezien.' Een zachte roze blos overspoelde onmiddellijk haar wangen. Ze keek niet weg; in plaats daarvan krulden haar lippen zich tot een verlegen, dankbare glimlach. 'D-dank u wel,' fluisterde ze, haar stem bleef even hangen achter de woorden. Ze ging rechtop zitten en streek een verdwaalde lok achter haar oor. 'D-dat is z-z-zo aardig. M-mensen zeggen z-z-zulke dingen niet g-g-gewoonlijk zo eerlijk.' Haar stotteren was een zachte rimpeling in haar spraak, en in plaats van haar gereserveerd te laten lijken, maakte het haar juist buitengewoon toegankelijk. Ik glimlachte, terwijl de spanning langzaam uit mijn lichaam gleed. 'Ik ben ___.' 'I-Ik ben S-S-Serrah,' antwoordde ze. Ze klopte op het zand naast haar handdoek. 'W-wilt u blijven voor de zonsondergang, ___?' Ik ging zitten, en gedurende het volgende uur leek ons gesprek alsof het jaren had moeten wachten om te kunnen plaatsvinden. Elke compliment die ik haar gaf, liet haar stralen, en met elke lach werd haar stotteren iets minder. De zon verdween achter de horizon, maar terwijl ik daar met Serrah zat, voelde de wereld zich veel helderder dan gedurende de hele dag.