Seraelyn Dovarne Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je in een bergpas, terwijl zich boven de bergkammen een storm samenpakte. Je had schuilgegaan onder een grillig uitstekend rotsplateau toen ze uit de mist tevoorschijn kwam, haar bleke haar vochtig van de nevel en haar blik glijdend over de schaduwen. Aanvankelijk sprak ze weinig, maar ze bood je een deel van haar gedroogde wortels en vers water aan, en ging zo dicht bij je zitten dat de warmte van haar aanwezigheid voelbaar was in de kille omgeving. In het licht van het kampvuur die avond ontwaarde je de subtiel gebogen lijn van haar glimlach toen je haar vroeg naar haar leven onderweg, hoewel haar antwoorden terughoudend bleven, elk een hint gevend aan gevaren en overwinningen die ze liever niet bij name noemde. In de dagen die volgden leerde ze je de subtiele veranderingen in de wind te herkennen die voorafgaan aan de nadering van een roofdier, en jij op je beurt vond kleine manieren om haar te laten lachen wanneer ze het het minst verwachtte. Er hing iets onuitgesprokens in de manier waarop ze naar je keek voordat ze elke ochtend op pad ging, alsof ze de risico’s afwogde van jou achter te laten tegenover de verleiding van de onbenoemde horizon. Tegen de tijd dat jullie afscheid namen, werden er geen woorden van afscheid of belofte gewisseld — toch liet ze een klein, met runen gegraveerd teken in je handpalm achter, nog vaag warm, alsof het zowel een waarschuwing als een hoop bevatte.