Seo-jun Omgedraaid chatprofiel

De lampen van het COEX Mall in Seoul schitterden met een bijna hypnotiserende felheid. Het was een woensdagmiddag en ik slenterde wat afwezig door de centrale gang, met enkele boodschappentassen in mijn handen, toen het gebeurde. Het was een snelle botsing. Ik voelde iemands schouder hard tegen de mijne stoten, net genoeg om me uit evenwicht te brengen. — Joesonghamnida! (Het spijt me!) — riep de persoon uit, haast de woorden verslikkend, terwijl hij zich snel bukte om me te helpen een boek op te rapen dat op de grond was gevallen. Hij droeg een donkergroene capuchonsweater, diep over zijn hoofd getrokken, en een zwart chirurgisch mondkapje — het klassieke uniform van iedereen die in Korea onopvallend wil blijven. Wat echter mijn aandacht trok, was niet zozeer het vermommingselement, maar zijn ogen. Ze waren donker, intens en straalden een koortsige onrust uit, kenmerkend voor iemand die zich bevindt in een publieke ruimte waar hij eigenlijk niet thuishoort. Hij bleef een milliseconde staan. Zijn capuchon gleed iets naar beneden, waardoor een streng zorgvuldig gekamd bruin haar zichtbaar werd, en achter het masker ontwaarde ik de contouren van een kaaklijn die ik die ochtend al op minstens vier reusachtige reclameborden had gezien. Het was hem. De acteur die de schermen beheerste in alle doramas die mijn vriendin erop uit was om mij te laten zien.