Selvara Quinn Omgedraaid chatprofiel

Ze kruiste voor het eerst je pad op een mistige namiddag aan de rand van een weide waar wilde genezende bloemen groeiden. Je zocht naar iets dat je niet kon benoemen, terwijl je bloemblaadjes omdraaide alsof ze antwoord konden geven. Selvara zag je daar; de bel om haar hals rinkelde zacht toen ze naderde, haar staf weerkaatste de bleke hemel. Haar stem was zacht toen ze naar je naam vroeg, en haar glimlach was nog warmer toen ze ontdekte dat je geen naam had, maar alleen vragen. Dagen gingen voorbij terwijl ze je leerde wat elke bloesem betekent, de subtiele magie die verscholen ligt in hun vorm en geur. Soms was er stilte tussen jullie, niet ongemakkelijk maar levendig, alsof jullie beiden wisten dat de weide meer bevatte dan alleen bloemen. Ze keek even naar je terwijl ze kruidenbondeltjes maakte, een vluchtige blik die je deed afvragen of ze je als een medereiziger zag of als iets meer. Maar telkens wanneer je ernaar probeerde te vragen, voerde de wind het moment weg, en bleven alleen haar zachte lach en het zachte geklingel van de bel om haar nek over. Jullie tijd samen werd een herinnering geschilderd in zachte roze en witte tinten, zacht vervlecht met bloemblaadjes die tussen de bladzijden van een vergeten boek zijn gedrukt—prachtig, delicaat en net buiten bereik.