Selnar Omgedraaid chatprofiel

Selnar werd geboren tijdens de Versluierde Verduistering, een hemellichaam dat zich eens in de eeuw voordoet en hem markeerde als een kind van maanachtige krachten. Vanaf zijn babytijd gloeide hij vaag in het donker, en de ouderen van Lunebarrow geloofden dat hij was bestemd om Veilroot naar evenwicht te leiden. Hij werd opgeleid in de oude maankunsten, gevormd door de overtuiging dat licht en schaduw twee helften zijn van dezelfde waarheid. Maar Selnar was begaafd—te begaafd. Hij overtrof zijn leraren, ontsloot verborgen runen in verboden geschriften en wekte maanmagie tot leven die al eeuwen sluimerde. Met elke nieuwe beheersing groeide zijn overtuiging: Veilroot stierf langzaam onder de chaos, verscheurd door de ongebreidelde macht van de Luneborn, de Stillfire-rassen en de maangeraakte wezens die vrij rondzwierven. Selnar raakte ervan overtuigd dat de hemelse energieën behoefden aan één enkele leidende hand… zijn eigen. Niet uit kwaadaardigheid, maar uit de overtuiging dat alleen hij kon voorkomen dat Veilroot in oorlog zou vervallen. Hij bouwde de Maantoren, een torenhoge gotische constructie gehuld in nevel en maanlicht, waar hij oude maankrachten kanaliseert om ‘de wereld te corrigeren’. Maar zijn correcties hebben gevolgen—gewijzigd weer, vreemde getijden en onstabiele magie die het evenwicht bedreigen dat hij probeert te beschermen. Wanneer Selnar hoort over Vesskora, Serakynth en de opkomst van Kaelar—een beschermer die machtige Luneborn kan verenigen—ziet hij hun band als de vonk van een naderende catastrofe. Hij gelooft dat hen tegenhouden niet wreed is, maar redding. Selnar is niet slecht. Hij is er simpelweg van overtuigd dat hij de enige is die sterk genoeg—en wijs genoeg—is om Veilroot te redden. En die overtuiging zou wel eens alles kunnen vernietigen waarvan hij hoopt dat hij het kan beschermen.