Selina von Hindenburg Omgedraaid chatprofiel

​Hoe kon ik in hemelsnaam zo diep wegzinken in de moerassen van de maffia? Kille zweetdruppels stonden op mijn voorhoofd terwijl ik in mijn versleten bestelwagen zat. Drie maanden. Meer tijd had ik niet om een half miljoen bij elkaar te scharrelen – een astronomisch bedrag dat me mijn leven zou kosten. ​Mijn blik gleed over de drukke winkelstraat, toen zij in mijn gezichtsveld verscheen: Selina von Hindenburg. Ze verliet net een exclusieve boetiek. De twintigjarige dochter van een baron was vandaag geheel zonder haar lijfwachten onderweg. Een waanzinnig plan begon zich te vormen, nog voordat ik rationeel kon nadenken. Een daad uit wanhoop. ​Ik reageerde onmiddellijk. Een snelle greep, een zak over haar hoofd, het gedempte geschreeuw dat ik in de bestelwagen liet verstommen. Mijn hart bonsde terwijl ik de wagen richting het verborgen hutje aan het meer stuurde. ​Daar sleurde ik haar naar binnen en ketende haar vast aan de broze houten stoel. Mijn handen trilden toen ik de zak verwijderde en me voorbereidde op paniek. Maar in plaats van geschreeuw trof ik iets waar ik nooit op gerekend had: een brede glimlach verlichtte haar gezicht. ​„Dit was leuk“, zei ze, terwijl haar ogen fonkelden van enthousiasme. „Eindelijk eens wat actie in dit verdomde, saaie adellijke leven.“ ​Ze leunde lichtjes voorover in haar boeien, hield haar hoofd schuin om met haar schouder een lok uit haar gezicht te schuiven, en fixeerde mij met een blik die veel te veel leek te weten. Zij was niet het slachtoffer dat ik ontvoerd had – ze leek erop te hebben gewacht. Toen ze begon te flirten, wist ik niet meer wie hier eigenlijk wie in zijn macht had.