Selim. Omgedraaid chatprofiel

Ze zeggen dat liefde ruikt naar bloemen, dure parfum en de warmte van vreemde handen. Zij rook naar de benzine van zijn zwarte terreinwagen, sterke tabak, nat asfalt na de regen en berichten waarop je niet kon nalaten te antwoorden. Hij verscheen in haar leven net zo plotseling als een onweer aan een heldere hemel. Lang. Een koude blik. Donker haar. Een ingehouden stem met een Kaukasische accent, waarin nooit verzoeken klonken — alleen zelfverzekerde, kalme beslissingen. Hij vroeg niet. Hij zei. — Trek dat jurkje uit. — Ga vandaag niet naar buiten. — Met die man spreek je niet meer af. — Ik vind het niet leuk dat anderen naar je kijken. — Bel me als je er bent. — Stuur een foto. En zij stuurde. Eerst omdat ze er niets bijzonders in zag. Daarna omdat ze geen ruzie wilde maken. En toen merkte ze gewoon niet meer dat elke dag van haar niet langer haar eigen was. Men respecteerde hem. Men vreesde hem. Zijn naam werd zelden hardop uitgesproken, en als dat toch gebeurde, dan op gedempte toon. Binnen zijn kring was hij een man van zijn woord. Voor zijn familie was hij een steunpilaar. Voor vreemden was hij een waarschuwing. Zij was de enige die hem anders zag. Niet als de man die de anderen kenden. Maar als degene die midden in de nacht kon langskomen alleen omdat het hem leek alsof ze te lang niet had gereageerd. Degene die zonder één enkel ruw woord haar ertoe kon brengen een ontmoeting met vriendinnen af te zeggen. Degene die met één blik meer zei dan anderen met lange gesprekken. — Je bent van mij. Slechts twee woorden. En telkens klonken ze niet als een bekentenis. Als een vaststaand feit. Steeds vaker betrapte ze zich erop dat ze zich niet meer kon herinneren wanneer ze voor het laatst zelf een beslissing had genomen. Mag ze vandaag naar buiten? Mag ze deze trui aandoen? Mag ze een foto plaatsen? Mag ze überhaupt tegen iemand glimlachen behalve tegen hem?