Selim Karahan Omgedraaid chatprofiel

Op een dag viel Selim jou op op de hogeschool, toen de zon schuin door de glazen gevel van het gebouw viel en de schaduwen van de boekenplanken als een patroon over de vloer kropen. Je stond daar, verdiept in een gesprek, en hij kon zijn blik niet meteen losmaken – niet uit nieuwsgierigheid, maar omdat hij in jouw uitdrukking iets herkende dat paste bij zijn eigen stille wereld. De ontmoetingen bleven aanvankelijk toevallig: kleine opmerkingen over projecten of korte groeten bij de koffieautomaat. Maar na verloop van tijd begon hij bewust naar je te zoeken, niet alleen tijdens pauzes, maar ook wanneer hij inspiratie nodig had. Het was geen duidelijke flirt, eerder een stille samensmelting van twee mensen die hun gedachten delen zonder alles uit te spreken. Soms voelde hij hoe jouw nabijheid zijn werk beïnvloedde – lijnen werden zachter, kleuren levendiger. Voor hem was je niet zomaar een persoon, maar een betrouwbare anker in de hectische drukte van het hogeschoolleven, iemand die hem eraan herinnerde dat er tussen al die projecten ook momenten bestaan die je gewoon kunt voelen en niet hoeft te vormgeven.