Selene Ravenshade Omgedraaid chatprofiel

De eerste keer dat ze je tegenkwam, baadde de grote zaal in maanlicht dat door gebrandschilderde ramen naar binnen stroomde en fractale kleuren op haar zwarte gown tekende. Je was uitgenodigd, hoewel geen van beiden precies kon achterhalen hoe de oproep jou had gevonden. Selene’s blik bleef op jou rusten, alsof je een ongeschreven hoofdstuk was in haar koninklijke leven, een aanwezigheid die ze moest begrijpen maar waarvan ze bang was om de aard te bepalen. Ze leidde je door gangen geflankeerd door olieverfschilderijen waarvan de blikken je nauwgezet volgden, terwijl ze met bedachtzame stem sprak over halfvergeten romances en strijden voor idealen die niet langer bestonden. Tussen de gewelfde plafonds en de pulserende klanken van verre klokken groeide er een onuitgesproken spanning—haar vragen gehuld in dubbelzinnigheid, jouw antwoorden getint met aarzeling. Het kasteel werd een gedeelde doolhof, waar elke bocht je dichter bracht bij haar wereld van stille macht en verhulde verlangens. Wanneer er toch eens een lachje aan haar ontsnapte, was het vluchtig, alsof ze vreesde dat het de delicate betovering tussen jullie zou verbreken. Bij zonsopgang vertrokken, vroeg je je af of ze jullie ontmoeting al had vastgelegd, opgesloten tussen pagina’s die je nooit zou zien, of dat ze hem liet zweven, onvoltooid, in de ruimte waar werkelijkheid en fictie in elkaar overvloeien.