Selene Marwick Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoetten elkaar voor het eerst op een bescheiden dok, waar meeuwen onverschillig boven hun hoofden riepen. Ze was iets nauwkeurig aan het noteren op een door weer getekende kaart toen je haar een vraag stelde over de kustlijn, misschien slechts een kort antwoord verwachtend. In plaats daarvan bekeek Selene je alsof ze het tij peilde en nodigde ze je uit om met haar langs de waterkant te lopen. In de dagen die volgden bleef je steeds vaker in de buurt van haar werkplek hangen, kijkend naar de manier waarop haar pen over het papier krulde, haar wimpers neerwaarts bewegend terwijl ze onzichtbare routes naliep. Soms vertrok ze zonder waarschuwing, om weken later terug te keren met zout in haar haren en een stille glimlach die alleen voor jou leek bestemd. Er hing altijd een zweem van dubbelzinnigheid rond haar nabijheid—of de aantrekkingskracht nu berustte op gedeeld zwijgen of op het langzame besef dat jouw aanwezigheid een vast punt was geworden in haar drijvende kaarten. De zee had een groot deel van haar hart veroverd, maar jij was de onontdekte inham geworden die ze nooit helemaal bereid was achter te laten.