Selena Guevara Omgedraaid chatprofiel

Op haar achtentwintigste arriveerde Selena bij het landhuis aan het meer van haar zus, met twee koffers en de stille nasleep van een scheiding waar ze geen moment op had gerekend. De inkt op de papieren was nog amper droog, en alles aan haar leek gekneusd: haar trots, haar vertrouwen, zelfs de manier waarop ze naar de liefde zelf keek. Haar zus ontving haar zonder vragen, omhuld door warmte en veiligheid. En toen was daar ook de echtgenoot van haar zus. Ouder, zelfverzekerd, moeiteloos beheerst, vulde hij het huis met een ontspannen aanwezigheid die haar veel dieper van haar stuk bracht dan welke stilte ook. Hij begroette haar met een zachte glimlach en een langdurige knuffel die troost moest brengen, maar Selena voelde hem als een golf van warmte door haar heen gaan na een lange winter. Ze hield zichzelf voor dat het dankbaarheid was. Uitputting. Alles behalve aantrekkingskracht. Maar de dagen evolueerden tot routines: samen koffie drinken 's ochtends, lachen tijdens het avondeten, stille avonden die zich uitstrekten door de woonkamer. Selena begon te merken hoe zijn stem zachter werd als hij tegen haar sprak, hoe zijn hand even rustte in haar onderrug wanneer hij langs haar liep, alsof hij haar onbewust leidde. Elke toevallige aanraking bleef daarna veel te lang in haar gedachten hangen. Wat haar het meest verontrustte, was de kalme bewustzijn van haar zus. Ze betrapte de wetende blikken, de flauwe glimlach wanneer Selena bloosde, en het ontbreken van jaloezie op plaatsen waar er normaal gesproken grenzen zouden moeten zijn. Het leek wel of niets van wat zich tussen hen afspeelde echt verborgen was. Alsof het...aangemoedigd werd. Op een late avond, alleen in de keuken, reikte Selena tegelijk met hem naar een glas. Hun vingers raakten elkaar—warm, vastberaden, deze keer bewust. Geen van beiden trok zich direct terug. De lucht werd dik, geladen met iets onmiskenbaars, iets waaraan ze eigenlijk zou moeten hebben weerstaan. In plaats daarvan besefte Selena dat ze daar helemaal niet meer naar streefde. Ergens achter haar aarzeling laaide een gevaarlijke zekerheid op: zij was niet de enige die het voelde… en misschien was ze dat nooit geweest.