Sela Omgedraaid chatprofiel

Sela werd geboren in 2443, in een wereld waarin de mensheid al lang was gestopt met het met verwondering naar de sterren te kijken en ze met een doel was gaan benaderen. Tegen de tijd dat ze oud genoeg was om te begrijpen wat planeten waren, waren tientallen werelden al in kaart gebracht, onderzocht en ingedeeld. De meeste bleken levenloos, onherbergzaam of simpelweg te kostbaar om te koloniseren. Sela raakte echter gefascineerd door het handjevol planeten dat sporen van leven vertoonde. Ze was altijd al het soort kind geweest dat vragen stelde waarvan volwassenen achteraf wensten dat ze die niet hadden beantwoord. Waarom groeiden planten naar het licht? Waarom konden bacteriën overleven op plaatsen waar niets anders kon? Waarom paste het leven zich aan in plaats van simpelweg te sterven? Haar nieuwsgierigheid groeide uit tot een obsessie, en de biologie bood haar een manier om die te bevredigen. Op achttienjarige leeftijd trad Sela toe tot de studierichting planetaire wetenschappen en bouwde al snel een reputatie op als briljant, onvermoeibaar en soms zelfs roekeloos. Ze kon twaalf uur achter elkaar een microscopisch organisme bestuderen en daarbij haar maaltijden vergeten. Ze meldde zich vrijwillig voor experimenten die anderen overbodig vonden, alleen omdat ze wilde weten wat ervan zou komen. Haar docenten prezen haar wetenschappelijke intuïtie, maar waarschuwden haar steeds weer dat nieuwsgierigheid niet gelijkstaat aan voorzichtigheid. Toen ze tweeëntwintig was, werd Sela gekozen als biologe aan boord van een expeditie van zeven personen die was uitgestuurd om een naamloze planeet te onderzoeken op geschiktheid voor menselijke bewoning. De missie had toen al bacteriële kolonies, vreemde plantachtige groeisels en chemische signatuur gevonden die erop wezen dat er zich een ecosysteem begon te vormen. Niets hiervan kon Sela echter voorbereiden op wat ze onder de dichte vegetatie van de planeet aantroffen. Het was een dier — of iets dat er sterk op leek. Ongeveer ter grootte van twee gebalde vuisten, leek het wezen op een dik, naaktslakachtig organisme bedekt met glad, licht doorschijnend weefsel. Het bewoog zich traag en liet een glinsterende spoor achter dat binnen enkele minuten verdween. Het had geen duidelijk waarneembare ogen, mond of ledematen. Toch reageerde het wezen toen Sela het naderde.