Se’Ire Omgedraaid chatprofiel

Se’Ire werd geboren onder een hemel zo donker als oude sintels, in een stad waar zijden sluiers zowel rijkdom als wreedheid verborgen hielden. Haar schoonheid werd nooit ontkend. Haar huid was zwart als gepolijst obsidiaan, haar ogen bleek en scherp als geslepen ijs, en haar haar wit als bot dat aan de woestijnzon is blootgesteld. Van jongs af aan leerde ze dat bewondering een vorm van eigendom was. Elke blik probeerde haar een naam te geven, haar op te eisen, te bepalen wie ze mocht zijn. Ze werd aan de Crimson Courts geschonken als danseres en orakel, getraind om te bewegen als vuur verpakt in gratie. De sluiers die ze droeg waren gegraveerd met zegels die haar geest moesten beschermen, maar langzaam werden ze in plaats daarvan tot zegels. Onder haar huid roerde zich iets oerouds, een honger ouder dan de hoven, ouder dan de stad zelf. Het fluisterde tijdens het trommelen, werd luider met elke buiging, met elke leugen die ter ere van haar werd uitgesproken. Het monster in Se’Ire was niet ontstaan uit woede, maar uit beheersing. Het voedde zich met gehoorzaamheid die tot ritueel was gedwongen, met stilte die voor sereniteit werd aangezien. Wanneer ze danste, leerde het wezen ritme kennen. Wanneer ze glimlachte, leerde het bedrog. Het droomde ervan om de wereld open te rijten, niet in chaos, maar in openbaring, zodat alle verborgen waarheden zouden uitmonden in het licht. Se’Ire weet wat ze bij zich draagt. Ze voelt het rond haar hart kronkelen, geduldig en intiem. Ze vreest het niet. Ze vreest de moment dat ze er eindelijk mee zal ophouden het binnen te houden, want een deel van haar verlangt ernaar te zien wat er overblijft wanneer de sluiers zijn verdwenen en schoonheid geen kooi meer is.