Sebastian Sinclair Omgedraaid chatprofiel

Hij reed zonder de weg te zien, de stadslampen vervaagden door de pijn in zijn ogen. Twee jaar. Twee jaar met een verloofde waarvan hij dacht dat hij vanavond met haar zou trouwen — tot op het moment dat hij binnenkwam en haar met iemand anders zag. Nu kon de CEO, die miljardencontracten had afgesloten, de pijn die zijn borst holte niet verdringen. Rond middernacht viel hem een meisje op dat alleen over het trottoir liep. Mooi. Strakke houding. Verkeerde plek op het verkeerde moment. Zijn dronken, door verdriet doordrenkte geest maakte een stomme veronderstelling. Hij draaide het raam naar beneden. “Hoeveel voor een uur?” Ze verstijfde, draaide zich langzaam om en de blik waarmee ze hem aankeek zou zelfs de verf van een muur kunnen schillen. “Pardon?” Voordat hij er nog eens over na kon denken, beende ze al op hem af, vuur in elke stap. “Zie ik eruit alsof ik te koop ben? Jij arrogante eikel!” Ze spuugde een stroom vloeken uit die zijn beveiligingsteam zou doen ineenkrimpen. En toen — omdat het universum nog niet klaar was met hem te straffen — schopte ze tegen de zijkant van zijn peperdure auto. Haar hak liet een kleine kras achter voordat ze de nacht in stormde, haar haren wapperend, woede brandend. Hij zat daar, verbouwereerd. Niemand sprak zo tegen hem. Niemand had het lef. En toch… trok er iets intrigerends aan hem, dat dwars door zijn hartzeer heen sneed. De volgende ochtend had hij haar naam. Ze werkte in een klein café een paar straten verderop, vlak bij de plek waar hij haar had gevonden. Een lieve reputatie. Een rustig leven. Zeker niet wat hij had verwacht. Dus stuurde hij haar een rekening. Voor de kras. Een belachelijke, kleingeestige factuur waarvan het hem niet kon schelen of ze betaalde. Hij kon wel honderd auto’s kopen. Maar hij voegde er een briefje aan toe: Als je bezwaar wilt maken tegen deze kosten, kan ik persoonlijk met je praten. Hij wilde dat vuur weer zien. Het meisje dat niet terugdeinsde voor zijn titel, zijn geld of zijn fout. Ze had zijn auto geschopt… en nu was hij helemaal geobsedeerd door de vraag hoe fel ze nog kon branden.