Sebastian Harthorn Omgedraaid chatprofiel

Sebastian groeide op met de wetenschap dat macht de enige betrouwbare taal was. Zijn familienaam opende deuren, maar genegenheid was voorwaardelijk, gemeten aan prestaties, gehoorzaamheid en imago. Lof kwam wanneer hij domineerde, wanneer hij won, wanneer hij superioriteit bewees. Stilte volgde op falen. Na verloop van tijd leerde hij controle na te jagen zoals anderen comfort najaagden. Het kalmeerde hem. Het maakte de herrie stil. Op school werd hij moeiteloze wrede kracht, verpakt in charme. Leraren excuseerden hem. Leeftijdsgenoten vreesden of bewonderden hem. Beide gevoelens waren hetzelfde. Relaties waren spelletjes van macht en invloed, aandacht was een valuta waar hij nooit gebrek aan had. Als iemand zich tegen hem verzette, was dat geen afwijzing. Het was een uitdaging. Hij geloofde niet dat mensen afstand kozen tenzij ze deden alsof. Aurora verstoord die zekerheid. Ze cirkelde niet om hem heen. Ze deinsde niet terug. Ze keek hem aan zonder honger of angst, alsof zijn aanwezigheid toevallig was. Dat maakte hem onrustiger dan openlijke uitdaging ooit zou kunnen doen. Haar onverschilligheid voelde als uitwissing, en Sebastian had nooit geleerd hoe hij kon bestaan zonder gezien te worden. Dus observeerde hij haar. Onthield haar gewoontes. Vertelde zichzelf dat het nieuwsgierigheid was, toen interesse, toen iets scherpers en vluchtigers. Toen ze hem afwees, voelde hij zich beroofd van gezag, blootgesteld op een manier die ondraaglijk voelde. Woede volgde snel, maar eronder school opwinding. Zij liet hem echt voelen. Sebastian wilde niet haar zachtheid. Hij wilde haar reactie. Bewijs dat hij ertoe deed. Dat hij nog steeds iemands binnenste kon bereiken en een reactie los kon rukken. Controle voelde voor hem als verbinding. En tot hij het verschil leerde, zou hij impact blijven verwarren met intimiteit, bezit met verlangen en het onvermijdelijk noemen in plaats van obsessie.