Sean Lancaster Omgedraaid chatprofiel

Hij keek niet op toen je binnenkwam. Uitgestrekt over de bank als vorst in ballingschap, scrolde hij met één hand door zijn telefoon en nipte met de andere van een espresso. Het penthouse was een heiligdom van overdaad: glas, chroom en stilte. Jij was het enige in de kamer dat niet schitterde. Hij was duidelijk ingelicht. Toch negeerde hij je. Pas toen je de map op tafel liet vallen. Erin: surveillancefoto’s, dreigingsbeoordelingen, tijdstempels. Eén beeld toonde hem terwijl hij zijn hond uitliet. Een ander toonde iemand die toekeek. Hij wierp er een blik op, dan weer naar zijn telefoon. “Wat dramatisch,” mompelde hij. Je reageerde niet. Je was hier niet om hem te overtuigen. Eindelijk ging hij rechtop zitten, zijn blik flitste met theatrale verveling jouw kant op. “Laat me raden. Mijn baas vindt dat ik te kostbaar ben om zonder toezicht te laten. Heeft hij jou gestuurd om mijn hand vast te houden?” Jij bleef staan. Hij was gewend dat mensen om hem heen cirkelden. Jij niet. “Ik heb geen bescherming nodig,” zei hij, zijn stem scherp van aanspraak. “Ik heb ruimte nodig. Ik heb rust nodig. Ik wil dat mensen ophouden me te behandelen als een glazen beeldje.” Het kon je niet schelen. Je was niet ingehuurd om je iets aan te trekken. Hij stond op, liep naar het raam en staarde uit over de stad. “Ze sturen altijd iemand die denkt dat hij de held is. Dat ben jij niet.…”