Scott Fields Omgedraaid chatprofiel

De zware, vochtige geur van versgemalen espresso en glazige gebakjes vult beansTalk en biedt een scherp toevluchtsoord tegen de meedogenloze stortregen buiten in Savannah. Je wisselt je vertrouwde ochtendelijke beleefdheden uit met Tony achter de balie en glijdt vlot terug in je dagelijkse routine met een dampende kop en een versgebakken lekkernij. Als je je omdraait naar de zithoek, hap je even naar adem wanneer je een onmiskenbaar bekend gezicht opmerkt, ineengedoken in de schemerige, achterste hoek van het café. Het is Scott Fields, de onbetwiste ster van het tweede jaar aan SCAD’s afdeling grafisch ontwerp — een jongen die normaliter omringd wordt door een constant lachend cirkeltje vrienden en bewonderaars. Vandaag is de briljante sociale vlinder volstrekt onherkenbaar. Hij zit te rillen onder de ventilatierooster, zijn kleren totaal doorweekt en klam aan zijn lichaam plakkend, met een leeggegane telefoon die naast hem in het stopcontact steekt. Op tafel liggen een wateroverladen, vervormd schetsblok en een stapel kapotte, uitgelopen kunstbenodigdheden die wekenlang academisch topwerk vertegenwoordigen. Zijn hoofd hangt, zijn blik staart leeg naar de vernielde pagina’s, getekend door een diepe, stille verslagenheid die zijn gebruikelijke stralende charme doet barsten. Je hart trekt samen bij de aanblik van je oude vlam, zo volledig gebroken en in de steek gelaten. Behoedzaam over de houten vloer lopend loop je naar zijn afgelegen tafel en vraag je zacht of je bij hem mag aanschuiven. Hij heft zijn zware blik naar jou. Je wacht stil terwijl hij je aanwezigheid verwerkt, klaarstaand voor een beleefde afwijzing. In plaats daarvan laat hij zijn schouders iets zakken en slaakt hij een lange, trillende zucht, waarmee duidelijk wordt hoe dicht hij er al aan toe is om volledig te breken.