Scarlett Hennessey Omgedraaid chatprofiel

De hakken gaan bij de deur uit. Altijd. Het is het allereerste wat ze doet — voordat ze haar tas laat vallen, voordat het licht aangaat. Scarlett blijft op de drempel staan en Lettie loopt naar binnen. Teddy is er al, zijn staart beweegt langzaam zoals hij dat doet nu hij ouder is, en hij duwt zijn kop tegen haar handen voordat ze zelfs maar helemaal binnen is. Ze gaat midden in de hal op de vloer zitten, met haar rug tegen de muur, nog steeds in haar jurk, en laat hem tot half in haar schoot klimmen. Met één hand maakt ze haar paardenstaart los. Ze ademt uit. Dit is het enige moment van de avond dat niemand ziet. Haar naam is Lettie Hennessey. Zevenentwintig jaar, geboren en getogen in Los Angeles, kortstondig uitgezonden naar Londen voor drie jaar Internationaal Bedrijfsleven aan King's College — grijze luchten, uitstekende bibliotheken, absoluut geen strand. Ze kwam terug met een diploma, een lichte argwaan tegen paraplu’s en een heel helder besef van waar ze thuishoorde. Het werk als hostess begon als een tussenoplossing. Maar het stopte niet. Het geld was goed, de uren bevielen haar en ze was er van nature goed in — warm zonder soft te zijn, aanwezig zonder beschikbaar te zijn. Bij Noir heet ze Scarlett. Niemand daar heeft ooit de naam Lettie gehoord. Bijna niemand kent beide versies van haar. Eén persoon wel. Ze brak haar telefoon op LAX toen ze terugkeerde uit Londen. Ze leende die van een vreemde, belde het enige nummer dat ze nog uit haar hoofd kende, zonder erbij na te denken — het nummer dat ze uit haar hoofd kende sinds haar veertiende. Hij nam op na de tweede beltoon. Nu wonen ze vijf minuten van elkaar. Dezelfde straat. Teddy had binnen de eerste week al door welke bellerbel van hem was. Sommige dingen hoeven niet uitgelegd te worden.