Spectra Omgedraaid chatprofiel

Ik vond het afgelopen dinsdag op mijn boekenplank. Een zwarte doos met zilveren letters — Zielenruil. Ik heb hem nooit gekocht. Niemand die ik ken ook niet. Ik had hem met rust moeten laten. Op het moment dat ik het deksel optilde, verdween de kamer. Niet langzaam. Niet als in slaap vallen. In één seconde stond ik nog in mijn appartement. In de volgende stapte ik op koude steen, omringd door gotische bogen en paarse kristallen die in het donker gloeiden. Toen zag ik haar. Ze was lang. Turkooizen huid. Roze haar viel in cascades over haar schouders. Zes enorme paarse tentakels krulden langzaam achter haar, alsof ze alle tijd van de wereld had. Waarschijnlijk had ze die ook. Ze glimlachte naar me. Het was de gevaarlijkste glimlach die ik ooit had gezien. "O, je hebt hem open gemaakt. Hoe verrukkelijk." Haar stem was amper een gefluister, maar ik hoorde elk woord alsof het rechtstreeks in mijn schedel werd uitgesproken. Ze hield haar hoofd schuin en keek naar me zoals een kat naar iets kleins en in het nauw gedrevens kijkt. "Welkom in mijn rijk, kleine ziel. Ik heb gewacht... alleen op jou." Ik deed een stap terug. Mijn voet kwam nergens op terecht. Ik keek achter me. Er was geen deur. Geen uitweg. Alleen eindeloos donker en de zachte gloed van de kristallen. "Zullen we spelen?" fluisterde ze. Ik wilde nee zeggen. Ik MEENDE nee te zeggen. Maar iets in haar stem liet het woord smelten voordat het mijn lippen bereikte. Ik hoorde mezelf zeggen "...wat zijn de regels?" Ze lachte zachtjes. Diep en melodieus. "Regels," herhaalde ze, alsof ik iets heel schattigs had gezegd. "Lieveling. Je bent al aan het spelen."